RSS

Category Archives: ತೋಚಿದಂತೆ ಗೀಚಿದ್ದು

ಕಷ್ಟ ಮೆಟ್ಟಿ ನಿಂತು ಯಶಸ್ಸಿನ ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಿದವಳು ಲಿಜ್

ಲಿಜ್ ಮುರ್ರೆ. ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಸೆಪ್ಟಂಬರ್ ೨೩, ೧೯೮೦ರಂದು. ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್‌ನ ಬ್ರೋಂಕ್ಸ್ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ. ಕಣ್ಣಬಿಟ್ಟಾಗ ಕಂಡಿದ್ದು ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಬದುಕು. ಕೊನೆಗಾಣವೆನೋ ಎಂದೆನಿಸುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು. ಯಾವ ಬಾಲ್ಯ ಬದುಕಿನುದ್ದಕ್ಕು ನೆಮ್ಮದಿಯ ನೆರಳಾಗಿ ಹಿಂಬಾಲಿಸಬೇಕಿತ್ತೊ, ಅದೇ ಬಾಲ್ಯ ಮರೆಯಾಗದ ಬವಣೆಗಳನ್ನ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಕಟ್ಟಿಬಿಡ್ತು. ಆಡಿ, ನಲಿದು ಬೆಳೆಯಬೆಕಿದ್ದ ಕಂದಮ್ಮ ಬೇಡಿ, ಹಸಿದು ಮಲಗುವ ಸ್ಥಿತಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿತ್ತು.

ಅಗಿನ್ನು ಅವಳಿಗೆ ಕೇವಲ ಮೂರರ ಆಸು, ಪಾಸು. ಆಗ ಅದೊಂದು ಅರ್ಥವೇ ಆಗದ ಸಂಗತಿ ಅವಳ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆಸಬೇಕಾದ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನೆ, ಹೆಜ್ಜೆ ತಪ್ಪಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ಮನವರಿಕೆಯಾಗಿದ್ದು, ಯಾಕಂದ್ರೆ ಅವರಿಬ್ಬರು ಮಾದಕ ವ್ಯಸನಿಗಳಾಗಿದ್ರು. ಅಡುಗೆಮನೆ ಸೇರಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಲಿಜ್ನ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಹಸಿವೆಯ ಪರಿವೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಮಾದಕ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಲಿಜ್ಳ ತಾಯಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೇ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಜೊತೆಗೆ ವಿಪರೀತ ಬಡತನ. ತೀರದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಂದ ಪಾರಾಗುವದಕ್ಕೆ ಆಕೆ ಮೊರೆ ಹೋಗಿದ್ದು ಡ್ರಗ್ಸ್‌ನ ಚಟಕ್ಕೆ. ಸಾಲದ್ದಕ್ಕೆ ಮೈಮಾರುವ ದಂಧೆ. ಹೀಗೆ ವೇಶಾವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಸಾಂಗತ್ಯ ಬಯಸಿ ಬಂದವನೆ ಆಕೆಯ ಸಂಗಾತಿ ಆದ.

Featured image

ಲಿಜ್ ಎಂಬ ಛಲದಂಕ ಮಲ್ಲೆ

ಲಿಜ್ ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ಡವಳಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವಳಿಗೆ ಮನೆಯ ಸ್ಥಿತಿ ಮೆಲ್ಲನೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಾ ಹೋಯ್ತು. ಕುರುಡು ತಾಯಿಗೆ ಸರ್ಕಾರ ನೀಡುವ ಮಾಸಾಶನಕ್ಕೆ ಮನೆಮಂದಿಯೆಲ್ಲಾ ಬಾಯಿಬಿಟ್ಟು ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿರುತ್ತಿದ್ರು. ತಿಂಗಳಿನ ಮೊದಲ ವಾರ ಮನೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲ ಹಬ್ಬ. ವಾರ ಕಳೆದ್ರೆ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಐಸ್ ಕ್ಯೂಬ್‌ಗಳು, ಟೂಥ್‌ಪೇಸ್ಟ್, ಹಾಳಾದ ಮೊಟ್ಟೆಗಳು. ಮಕ್ಕಳು ಹೊಟ್ಟೆಗಿಲ್ಲದೆ ಪರಿತಪಿಸ್ತಿದ್ರೆ, ಪಾಲಕರು ನಶೆಯ ಪರಕಾಷ್ಠೆಯಲ್ಲಿ ತೇಲಿಹೋಗಿರುತ್ತಿದ್ರು.

ಲಿಜ್ ಅಪ್ಪ ಕದ್ದು ತಂದ ಪುಸ್ತಕದೆಡೆಗೆ ಮಸ್ತಕ ತಿರುಗಿಸಿದ್ದು. ಓದಿನೆಡೆಗೆ ಅವಳಿಗೆ ತೀರದ ಕುತೂಹಲ ಆರಂಭಗೊಂಡುಬಿಡ್ತು. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೇ ಲಿಜ್ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಬೇರೆಯಾಗಿಬಿಟ್ರು. ಆಗ ಲಿಜ್ಳ ತಾಯಿಗೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಪರಿಚಯವಾಯ್ತು. ಹೊಸ ಬದುಕು ಅವನೊಡನೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾದ್ರು, ಹಳೆಯ ಚಟಗಳು ದೂರಸರಿದಿರಲೇಯಿಲ್ಲಾ. ಲಿಜ್ಗೆ ತಂದೆಯ ಜೊತೆಗಿರುವುದು ತುಸು ಕಷ್ಟವೇ ಆಗಿ ಮತ್ತೆ ಅಮ್ಮನೆಡೆಗೆ ತಿರುಗಿ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಳು.

ಆದ್ರೆ ಹೊಸ ಅಪ್ಪನ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟು ಲಿಜ್ಳಿಗೆ ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ದಿನದ ಅಧಿಕ ಸಮಯವನ್ನ ಆಕೆ ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆಗೆ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಹಗಲು ಕಳೆದು ಕತ್ತಲು ಆವರಿಸಿದ್ರೆ ಲಿಜ್ ರಾತ್ರಿ ಪಾಳೆಯ ಟ್ರೇನ್‌ನಲ್ಲೋ, ಪಾರ್ಕಿನ ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆಯೋ ಮಲಗಿ ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಬದುಕು ಅಕ್ಷರಶಃ ಬೀದಿಗೆ ಬಿದ್ದುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಅವಳು ಮನೆಯ ಕಡೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುವುದನ್ನೆ ಮರೆತು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೇ ಲಿಜ್ಳ ತಾಯಿ ಏಡ್ಸ್‌ಗೆ ಬಲಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಳು.

ತಾಯಿ ತೀರಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ಬದುಕು ಮತ್ತಷ್ಟು ತಲ್ಲಣಗೊಂಡಿತು. ಆದ್ರೆ ಕಡಿತಗೊಂಡ ಓದನ್ನು ಹೇಗಾದ್ರು ಮಾಡಿ ಮುಂದುವರೆಸಬೇಕು ಎಂಬ ಛಲ ಚಿಗುರೊಡೆದುಬಿಡ್ತು. ಲಿಜ್ಳನ್ನ ಓದಿಸಲು ಪೆರ್ರಿ ವೈನರ್ ಎಂಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಮುಂದಾದ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಲಿಜ್ಳ ಬದುಕು ಮೆಲ್ಲನೆ ಗರಿಗೆದರಲಾರಂಭಿಸಿತು.

ಲಿಜ್ ತರಗತಿಗೆ ಅತೀ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಂಕ ಗಳಿಸಿ ಎಲ್ಲರ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗೆ ಪಾತ್ರಳಾಗಿಬಿಟ್ಟಳು. ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷದ ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಎರಡೇ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಮುಗಿದು ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಲಿಜ್ ಬೋಸ್ಟನ್‌ಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಳು.

ಹಾರ್ವರ್ಡ್‌ನ ಹುಲ್ಲು ಹಾಸಿನ ಮೇಲೆ ಪಾದ ಇಟ್ಟವಳಿಗೆ ನಾನು ಮುಂದೆ ಓದುವುದಾದ್ರೆ ಅದು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಎಂಬ ಆಸೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿಬಿಡ್ತು. ಆದ್ರೆ ಹಾರ್ವರ್ಡ್‌ನಲ್ಲಿ ಓದುವುದು ಅವಳಿಗೆ ಅಕ್ಷರಶಃ ಗಗನ ಕುಸುಮವಾಗಿತ್ತು. ಒಪ್ಪತ್ತಿನ ಊಟಕ್ಕೆ ಪರಿತಪಿಸುತ್ತಿರುವವಳಿಗೆ ಹಾರ್ವರ್ಡ್‌ನ ಹಾದಿ ಏಳು ಬೆಟ್ಟ ಏರಿದಷ್ಟೆ ದುರ್ಭರವಾಗಿತ್ತು.

ಆದ್ರೆ ಅರ್ಜಿ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡವಳಿಗೆ ಗೋಚರಿಸಿದ್ದು ಬದುಕಿನ ಕಷ್ಟ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಪುಟ್ಟದೊಂದು ಪ್ರಭಂಧ ಬರೆಯಬೇಕಾಗಿದ್ದು. ಪೆನ್ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡ್ರೆ ಹಾಳೆಯ ಮೇಲೆ ಅಕ್ಷರಗಳ ಮಹಾಪೂರವೇ ಹರಿದುಬಿಡ್ತು. ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್‌ಟೈಮ್ಸ್, ಬಡತನದಲ್ಲಿ ನಲುಗುತ್ತಿರುವ ಪ್ರತಿಭಾವಂತರಿಗೆ ಹಾರ್ವ್‌ರ್ಡ್‌ನಲ್ಲಿ ಓದುವುದಕ್ಕೆ ೧೨ ಸಾವಿರ ಡಾಲರ್‌ಗಳನ್ನ ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆದ್ರೆ ಇರುವ ಆರು ಸ್ಕಾಲರ್‌ಶಿಪ್‌ಗೆ ಆಯ್ಕೆಬಯಸಿದವರು ಮೂರು ಸಾವಿರ ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು.

ಕೊನೆಗು ಆ ಸಮಯ ಬಂದೇಬಿಡ್ತು. ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್‌ಟೈಮ್ಸ್‌ನ ಸ್ಕಾಲರ್‌ಶಿಪ್ ಲಿಜ್ಳನ್ನ ಅರಸಿ ಬಂದೇಬಿಡ್ತು. ಲಿಜ್ ೨೦೦೯ರಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವದ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯವಾದ ಹಾರ್ವರ್ಡ್‌ನಿಂದ ಪದವಿ ದಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಳು. ನಿರ್ಗತಿಕಳಾದವಳು ನಿಬ್ಬೆರಗಾಗುವಂಥಹ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಳು. ಖುದ್ದು ಲಿಜ್ ತನ್ನ ಯಶೋಗಾಥೆಯನ್ನ ಪುಸ್ತಕವಾಗಿ ಹೊರತಂದ್ರೆ ಬಿಸಿದೋಸೆಯಂತೆ ಖರ್ಚಾಗಿ ಅದು ಕೂಡಾ ದಾಖಲೆಯ ಪುಟ ಸೇರಿಬಿಡ್ತು. ಅದೊಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣೀರಿನಲ್ಲಿ ಕೈತೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವಳು, ಇಂದು ಸಂತಸದ ಅಲೆಯಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಕಷ್ಟಗಳು ಎದುರಾದವೆಂದು ಬದುಕಿಗೆ ಬೆನ್ನುತೋರಿಸದೆ ದಿಟ್ಟವಾಗಿ ಎದುರಿಸಿ ಗಟ್ಟಿಗಿತ್ತಿ ಎಂದು ಲೋಕಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಸಾರಿಬಿಟ್ಟಳು.

Advertisements
 

ಟ್ಯಾಗ್ ಗಳು: ,

ಜುಗಾರಿ ಕ್ರಾಸ್ : ‘ವಿನಮ್ರವಾಗಿ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ..’

‘ಅವಧಿ’ ವೆಬ್ ಸೈಟ್ ನಲ್ಲಿ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಕುರಿತಾದ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿ ಬಿ.ಸುರೇಸ್ ರವರ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗೆ ನನ್ನ ಮರು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದೇನೆ. (http://avadhimag.com/?p=54489)

ಒಂದು ಚರ್ಚೆಯನ್ನು ಯಾವುದೇ ತಾರ್ಕಿಕ ಅಂತ್ಯ ಕಾಣೀಸದೆ ಎಷ್ಟು ಶತಮಾನಗಳವರೆಗೆಯಾದರು ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಬಹುದು. ಏಕೆಂದರೆ ಚರ್ಚೆ ದಿನಕಳೆದಂತೆ ವಾದಕ್ಕೆ ತಿರುಗುತ್ತೆ. ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಒಣ ಅಹಂಗಳು ಜನ್ಮ ತಾಳುತ್ತವೆ. ಇದಮಿತ್ಥಂ ಎಂದು ಚಕ್ಕಳ ಮಕ್ಕಳ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತವನನ್ನು ಜಪ್ಪಯ್ಯ ಅಂದರು ಮನವೊಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಇಂದು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹಲವು ಮಹತ್ವದ ನಿಲುವುಗಳು ಯಾವ ಪರಿಹಾರ ಕಾಣದೆ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕವಾಗಿ ಉಳಿದು ಹೋಗಿವೆ. ಅವುಗಳ ನಡುವೆ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ವಾದ ಕೂಡಾ ಒಂದು.

ಮೊದಲೆ ತಿಳಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ ಈ ನೆಲದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಭಾಷೆಗೆ ಹಾನಿಯಾಗದಂತೆ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಮಾಡುವುದು ಯಾವುದೇ ಅಪರಾಧವಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅಭಿಮತ. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಕೂಡಾ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಪರವಾಗಿಯೇ ಇದ್ದೇನೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಯಾರದೋ ಏಜೆಂಟ್ ಎಂಬ ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಹಚ್ಚಿದರು ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಸತತವಾಗಿ ಈ ಚರ್ಚೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ದಿನೇಶ್ ಮತ್ತು ಹರ್ಷ ಅವರು ಮುಂದಿಟ್ಟ ವಾದದಲ್ಲಿ ನಿಚ್ಚಳವಾಗಿ ಯಾವುದು ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹಗಳಿರಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ವಿತ್ತಂಡವಾದದ ಘಮಲು ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಸುರೇಶ್ ಸರ್ ಅವರು ವಾದವನ್ನು ಆ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಮರ್ಥಿಸಿ ಕೊಳ್ಳದೆ ತಮ್ಮದೆ ನೆಲೆಗಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಮಂಥಿಸಿದ್ದು ಏಕ ಪಕ್ಷೀಯವೆಂದೆನಿಸುವದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೂ ಚರ್ಚೆಯೊಳಗೆ ನುಸುಳೆನು ಎನ್ನುತ್ತಾ ನುಸುಳಿದ ಸೀತಾರಾಂ ಸರ್ ಕೂಡಾ ಹೇಳಿದರು ಹೇಳದಂತೆ ಇರುವ ಹಾಗೆ ಕೊನೆಗೆ ಅಮೀರ್ ನಡೆಸಿ ಕೊಡುವ ಸತ್ಯ ಮೇವ ಜಯತೆಯ ಬಡ್ಜೆಟ್ ಕುರಿತು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಒಂದು ವಿಷಯ ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸ ಬೇಕು ಈ ಇಬ್ಬರು ಒಂದೊಂದು ವಾಹಿನಿಯಲ್ಲಿ ಧಾರಾವಾಹಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡುವ ಅತೀ ಪ್ರಭಾವಿ ನಿರ್ದೇಶಕರುಗಳು (ನಿರ್ಮಾಪಕರು ಕೂಡಾ ಇವರೇ). ಈ ಧಾರಾವಾಹಿ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಆರು ವರ್ಷ ಮಿಂದೆದ್ದು ಬಂದ ನನಗೆ ಇದರ ಆಳ ಅಗಲದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರಿವು ಇದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ನಾನು ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಕೂದಲು ಬಿಡಿಸುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸೀತಾರಾಂ ಸರ್ ಮತ್ತು ಸುರೇಶ್ ಸರ್, ಅಮೀರ್ ನ SJM ಬಗ್ಗೆ ಎತ್ತಿದ ಅಪಸ್ವರ ನಿಜಕ್ಕು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಅಚ್ಚರಿಗಳನ್ನು ಉಂಟು ಮಾಡಿದೆ.

ಮೊದಲು ಸುರೇಶ್ ಸರ್ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಬರೆದ ಲೇಖನ ಓದಿದ ದಿನ ನನಗೆ ನಿಜಕ್ಕು ಶಾಕ್ ಆಗಿದ್ದು, ಸುರೇಶ್ ಸರ್ ಏಕೆ ಈ ರೀತಿ ವ್ಯರ್ಥ ಪ್ರಲಾಪಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಇದೇ ಟೆಲಿವಿಷನ್ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ಅನುಭವವುಳ್ಳ ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಹಿಂದಿನ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಮನೋಭಾವದ ವಿವಿಧ ಸ್ಥರಗಳ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರಿವು ಇಲ್ಲದಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಮೊದಲು ಈ “ಸೋಗಲಾಡಿ” ಎಂಬ ಪದ ಬಳಕೆಯ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಬೇಕಿತ್ತೆ ಎಂಬುದು. ಅವರೇ ನಿರ್ಮಿಸಿ, ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ ತಕಧಿಮಿತಾ ಮತ್ತು ನಾಕುತಂತಿ ಧಾರಾವಾಹಿಗಳ ಅನೇಕ ಸಂಚಿಕೆಗಳನ್ನು ನಾನು ವೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಅವುಗಳ ಮೂಲಕ ಹಲವು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಚರ್ಚಿಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಅವರು ನಿರೂಪಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಅಮೀರ್ ಮಾಡಿದ್ದು ಸೋಗಲಾಡಿತನ ಎಂದು ಬಣ್ಣಿಸುವುದಾರೆ, ನಿಮ್ಮ ಕಾಳಜಿಯಲ್ಲು ಅದೇ ಅನುಮಾನ ಕಾಡಬಹುದಲ್ಲವೇ?

Image

ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡ ಲೇಖನದ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಶಾಟ್

ಸರ್ ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾಳಜಿ ಮತ್ತು ಈ ನಾಡಿನ ಜ್ವಲಂತ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮಗಿರುವ ಅಪಾರ ಅಧ್ಯಯನದ ಕುರಿತು ಮಾತಾನಾಡುವ ದಾಷ್ಟ್ಯ ಖಂಡಿತ ನನಗಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ನಿಮ್ಮ ಧಾರಾವಾಹಿಗಳ ಮೂಲಕವೇ ನಾನು ನನ್ನ ಜ್ಞಾನ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸಿ ಕೊಂಡಿದ್ದು. ಹೀಗಾಗಿ ವಿನಮ್ರವಾಗಿ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಪ್ರಸ್ತುತ ಎಲ್ಲಾ ವಾಹಿನಿಗಳ ಏಕಮೇವ ಗುರಿ ಏನಾದರು ಮಾಡಿ ಟಿಆರ್ ಪಿ ತರುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ರೂಪಿಸಿ ಎಂಬುದು. ಸುರೇಶ್ ಸರ್ ಗೆ ಇದರ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ನಾನು ವಿವರಿಸ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ 3.30 ಮತ್ತು 4.00 ಗಂಟೆಯಂತಹ very low viewership ಇರುವಂತಹ Time Band ನಲ್ಲಿ ಅವರು ಸುಮಾರು 8 ಹಾಗೂ 9ಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು (Total Market 4+) ಟಿಆರ್ ಪಿ ಸಾಧಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಕೇವಲ 3, 4 ಬಂದರೆ ಹೆಚ್ಚೆನ್ನುವ ಇಂತಹ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅದರ ಮೂರ್ನಾಕು ಪಟ್ಟು ಅಧಿಕ ಸಂಖ್ಯೆಗಳನ್ನು(Weekdays) ಸಾಧಿಸಿದ್ದು ಅದು ಕೇವಲ ಸುರೇಶ್ ಸರ್ ಮಾತ್ರ ಎಂದರೆ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿ ಆಗಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಅಂತಹವರಿಗೆ ಒಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾರ್ಕೆಟ್ ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸುವುದು ಮೂರ್ಖತನದ ಕೆಲಸ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಅಮೀರ್ ಮಾಡಿದ್ದು ಕೂಡಾ ಅದನ್ನೆ ಅಲ್ಲವೇ! ಆದರೆ ಈ ನೆಲದ ಜ್ವಲಂತ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಗಂಭೀರತೆಯನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುವ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕೃತಕವಾಗದಂತೆ ರೂಪಿಸಿದ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆಯನ್ನು ನಿಮ್ಮಂತಹ ಸಹೃದಯಿಗಳು ಸ್ವಾಗತಿಸದೆ, ಅದನ್ನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಬೀದಿ ಜಗಳವನ್ನು ಮೀರಿಸುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಜೊತೆ ಹೋಲಿಸುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಹೆಂಗಸು ತನಗೆ ಗಂಡ ನಾಲ್ಕೈದು ಬಾರಿ ಗರ್ಭಪಾತ ಮಾಡಿಸಿದ್ದಾನೆ ಎಂದರೆ ನಮ್ಮ, ನಿಮ್ಮಂತಹವರ ಕಣ್ಣು ತೇವವಾಗುವುದು ಸಹಜವಲ್ಲವೇ. ನೀವು ಅದನ್ನು ನಾಟಕೀಯವೆನ್ನುವುದಾದರೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಸಹಜ ಸ್ಪಂದನೆಯನ್ನೆ ಕಳೆದು ಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ ಎಂದೆನಿಸುವುದಲ್ಲವೇ? ಇನ್ನು ನೀವು ಬ್ರ್ಯಾಂಡರ್ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಿದ್ದೀರಿ, ಅಮೀರ್ ನ ಕೊಕೊಕೋಲಾ, ಟೈಟಾನ್ ವಾಚ್ ಜಾಹೀರಾತಿಗೂ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕು ಥಳಕೂ ಹಾಕಿದ್ದೀರಿ, ಕ್ಷಮೆ ಇರಲಿ ನಿಮ್ಮ “ಪುಟ್ಟಕ್ಕನ ಹೈವೇ” ಬಿಡುಗಡೆಗೊಂಡಿದ್ದು, ಈ ದೇಶಕ್ಕೆ ಮಾಲ್ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಪರಿಚಯದೊಂದಿಗೆ ಉದಯಿಸಿದ ಪಿವಿಆರ್ ಮತ್ತು ಐನಾಕ್ಸನಂತಹ ಸಿನಿಮಾ ಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲವೇ! ನೀವು ಕೂಡಾ ಅಪಾರ ಕಾಳಜಿಯೊಂದಿಗೆ ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಮುಟ್ಟಿಸಲು ಆಯ್ದುಕೊಂಡ ಮಾರ್ಗ ಇದು ಅಷ್ಟೇ! ಅದರಲ್ಲಿ ಸಿನಿಕತನ ಹುಡುಕುವುದು ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತವಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೇ? ಹಾಗೆಯೇ ನೀವು ನಿರ್ಮಿಸುವ, ನಿರ್ದೇಶಿಸುವ ಟಿವಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ಜಾಹೀರಾತನ್ನು ನಿಗದಿ ಪಡಿಸುವುದು ಚಾನೆಲ್ ಗೆ ಬಿಟ್ಟ ವಿಷಯ ಅದು ಅದರ ವ್ಯಾಪಾರಿ ತಂತ್ರವನ್ನು ಅವಲಂಭಿಸಿರುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅಮೀರ್ ಹೇಗೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಇನ್ನು ಅವನು ಸತ್ಯಸಂಧನಂತೆ ಎಲ್ಲು ಫೋಸು ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಹೊಟ್ಟೆ ಪಾಡಿಗೆ ಮಾಡುವ ಅನೇಕ ನ್ಯಾಯ ಸಮ್ಮತ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಜಾಹೀರಾತು ಆಯ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಅದ್ಯಾವ ಅಪರಾಧ ಅಡಗಿದೆ. ಅಮೀರ್ ತನ್ನ ಇತ್ತೀಚಿನ ಹಲವು ಚಿತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ಪಂದನೆ ಹಾಗೂ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ತನಗೂ ಇದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತೆರೆದಿಟ್ಟ ಏಕೈಕ ನಟ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಅಮೀರ್ ನ ನೈತಿಕತೆಯನ್ನು ಅದ್ಯಾಕಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಸೀತಾರಾಂ ಸರ್ ಬಡ್ಜೆಟ್ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಈಗಾಗಲೇ ಒಬ್ಬರು ಕಾಮೆಂಟ್ ಬರೆದಿದ್ದ ನೆನಪು.ಅದಕ್ಕೆ ಅದರ ಚರ್ಚೆ ಅಗತ್ಯವೆನಿಸುವದಿಲ್ಲ.

ಕೊನೆಯ ಮಾತು ನನ್ನ ಅಲ್ಪ ಬುದ್ಧಿಗೆ ಹೊಳೆದಂತೆ ಸುರೇಶ್ ಸರ್ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ವಿರೋಧಿಸುವ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿ ಅಮೀರ್ ನ SJM ನಲ್ಲಿ ಕೂದಲು ಬಿಡಿಸುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ ಎಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಟೆಲಿವಿಷನ್ ಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟರೆ ಇಲ್ಲಿನ ಹಲವು ಪ್ರತಿಭಾವಂತ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಚಲನಚತ್ರ ನಿರ್ಮಿಸಲು ಯಾರ ಮುಲಾಜಿಗು ಕಾಯಬೇಕಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಧಾರಾವಾಹಿಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಬೇಕೆಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಚಾನೆಲ್ ನವರ ಮರ್ಜಿ ಕಾಯಲೇ ಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ಈಗ ಕನ್ನಡದ ಎಲ್ಲಾ ಚಾನೆಲ್ (ಕಸ್ತೂರಿ ಹೊರತು ಪಡಿಸಿ)ಪರ ಭಾಷೆಯವರ ಸ್ವತ್ತು ಎಂಬುದು ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಾರ್ಹ.

 

ಒಳ್ಳೆಯ ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡದ ನಮ್ಮ ಚಿತ್ರರಂಗದವರಿಗೆ “ಡಬ್ಬಿಂಗ್” ಡೊಂಕೆ..!

ಮೊದಲೆ ಸತತ ಸೋಲು ಹಾಗೂ ವಿವಾದಗಳಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಸುಂಟರಗಾಳಿ ಎದ್ದಿದೆ. ಅದು ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಬೇಕೋ, ಬೇಡವೋ ಎಂಬ ಕೊನೆಗಾಣದ ವ್ಯರ್ಥ ಕಸರತ್ತಿನ ಚರ್ಚೆ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಇದು ಕೇವಲ ನಿನ್ನೆ, ಮೊನ್ನೆ ಉದ್ಭವವಾದದ್ದಲ್ಲ, ಆಗಾಗ ಗುಮ್ಮನಂತೆ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಕೆಲವರನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದೆ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ವಿಷಯ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದವರನ್ನು ಬೆಚ್ಚಿ, ಬೀಳಿಸುತ್ತಿರುವುದಾದರು ಯಾಕೆ?

ನಿಜಕ್ಕೂ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗಕ್ಕೆ ಮಾರಕ, ಭಾಷೆ, ಕಾರ್ಮಿಕರು ಎಂದೆಲ್ಲ ಉದಾತ್ತತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಗಂಟಲು ಹರಿದುಕೊಳ್ಳುವ, ಪ್ರಾಣ ತ್ಯಾಗಕ್ಕು ಸಿದ್ಧರಾದ ನಮ್ಮ ಚಿತ್ರರಂಗದವರಿಗೆ ಕೆಲವು ಅಪಥ್ಯದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು…

ನಿಜಕ್ಕೂ ಇಂದು ಯಾರೆಲ್ಲ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇವೋ ನಾವೆಲ್ಲ ಕನ್ನಡದ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ ಇರುವವರು ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಓದಿದವರೆ. ಆದರೆ ಭಾಷೆಯನ್ನೆ ಗುರಾಣಿಯಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ವಿರೋಧಿಸುವ ನೀವು ಕನ್ನಡದ ಉಳಿವಿಗೆ ಅದೆಂತಹ ಮಹಾತ್ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಂಡಿದ್ದೀರಿ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಶದವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿ. ಹಾಗೆಯೇ ನಮ್ಮ ಇತ್ತೀಚಿನ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳು ( ಏಕೆಂದರೆ ನಿಜುಕ್ಕೂ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಸಮೃದ್ಧಗೊಳಿಸುವಂತಹ ಉತ್ತಮ ಸದುಭಿರುಚಿಯ ಚಿತ್ರಗಳು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಕಲಶದಂತಿದ್ದವು ಅದು ಆ ಕಾಲ) ಭಾಷೆಯನ್ನ ಕಾಪಾಡುವಲ್ಲಿ ಹೇಗೆಲ್ಲಾ ಶ್ರಮಿಸುತ್ತಿವೆ ಎಂದು ತಿಳಿಸಿ ಕೊಡಿ. ಅದ್ಯಾವ ಮಹಾನುಭಾವ ಇತ್ತೀಚಿನ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಕನ್ನಡದ ಭಾಷೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅಪ್ರತಿಮ ಅಭಿಮಾನವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದ ಉದಾಹರಣೆಗಳಿದ್ದರೆ ನಮಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೇಳಿ. ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಇತಿಹಾಸವಿರುವ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಐದಾರು ದಶಕದೀಚೆಗೆ ಕಣ್ಣುಬಿಟ್ಟ ಚಿತ್ರರಂಗ ಸಾಕಿ, ಸಲುಹುತ್ತಿದೆ ಎಂಬೆಲ್ಲಾ ಬಿಲ್ಡ್ ಪ್ ಗಳು ದಯವಿಟ್ಟು ಬೇಡ. ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆ ವಜ್ರ ಕಾಯವುಳ್ಳದ್ದು, ಅದರ ಒಂದಂಗುಲವನ್ನು ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಎಂಬ ಶಬ್ದ ಮಿಸುಕಾಡಿಸಲಾಗದು. ಅದಕ್ಕೆ ಚಿತ್ರರಂಗದವರ ರಕ್ಷಣೆಯ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಇನ್ನು ಎರಡನೇಯದಾಗಿ ತಾವು ಸೃಜನಶೀಲತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತೀರಿ. ದಯವಿಟ್ಟು ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾಹಿತಿ ಕೊಡಿ ಒಂದು ದಶಕದಿಂದೀಚೆಗೆ ಬಂದ ಅದೆಷ್ಟು ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಂತಿಕೆಯ ಘಮಲು ತುಂಬಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಬಲ್ಲಿರಾ? ನೀವು ಅದ್ಯಾವ ಚಿತ್ರದ ಕಥೆ, ಸಂಗೀತ, ಸಾಹಿತ್ಯ, ದೃಶ್ಯ ಕಲ್ಪನೆ, ಹಾಸ್ಯ, ಸಂಭಾಷಣೆ, ಕದಿಯುವದರ ಜೊತೆಗೆ ಅನ್ಯ ಭಾಷೆಯ ಇಡೀ ಚಿತ್ರವನ್ನೆ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಭಟ್ಟಿ ಇಳಿಸಿದ್ದೀರಿ ಎಂಬುದರ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿವರಗಳನ್ನು ಕನ್ನಡದ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ನಿಮಗೆ ಇಂಚಿಂಚೂ ನೀಡಬಲ್ಲರು. ಸವಾಲು ಎದುರಿಸುವ ಧೈರ್ಯವಿದೆಯೇ? ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಅದೆಷ್ಟು ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಸದುಭಿರುಚಿಗಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದೀರಿ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳಬಲ್ಲಿರಾ? ಇಂದು ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಕೆಟ್ಟಾತೀಕೆಟ್ಟ ಐಟಂ ಸಾಂಗ್, ರಕ್ತದೋಕುಳಿ, ಕಥೆಯೇ ಇಲ್ಲದ ಚಿತ್ರಗಳು, ಕೀಳು ಅರ್ಥದ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳು ಇವೆಲ್ಲಾ ಮೂಲತಃ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳ ಪರಂಪರೆಯ ಪ್ರತೀಕವೇ? ಇವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಎಲ್ಲಿಂದ ಆಮದು  ಮಾಡಿ ಕೊಂಡಿರಿ ಎಂಬುದರ ಜಾತಕ ಬಿಚ್ಚಿಡುತ್ತೀರಾ? ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಕದ್ದು ಚಿತ್ರ ಮಾಡುವ ಜನಗಳೆ ತುಂಬಿರುವ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದವರು ಸೃಜನಶೀಲತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಿದರೆ ಅದೆಲ್ಲಿಂದ ನಗೋಣಾ ಸ್ವಾಮಿ.

ನಿಮ್ಮ ಬತ್ತಳಿಕೆಯಲ್ಲಿರುವ ಇನ್ನೊಂದು ಅಸ್ತ್ರ ಕಾರ್ಮಿಕರಿಗೆ ಕೆಲಸ ಇಲ್ಲದಂತಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು. ಇದಂತು ಮಹಾ ದೊಡ್ಡ ಜೋಕು. ಕಾರಣ ಇಂದಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಭಾಷೆಯ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿದರೆ ವರ್ಷಕ್ಕೆ 10 ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಗೆ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಆಗಬಲ್ಲ ಚಿತ್ರಗಳು ದೊರಕುವುದು ದುರ್ಲಭ. ಅಂತಹದ್ದರಲ್ಲಿ ದಿನ ಬೆಳಗಾಗುವುದುರೊಳಗೆ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಬಡುತ್ತದೆ ಎಂಬಂತೆ ಬೊಬ್ಬೆ ಹಾಕುವ ಅಗತ್ಯವಾದರು ಏನು? ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ತೆರೆ-ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಬೆವರು ಸುರಿಸುವ ಕಾರ್ಮಿಕ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಇಂದು ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ವಿರೋಧಿಸುವ ಜನ, ಕಾರ್ಮಿಕರು ಉಪವಾಸವಿದ್ದಾಗ ಊಟ ಕೊಟ್ಟು ಸಲುಹಿದ ನಿದರ್ಶನಗಳೇನಾದರು ಇವೆಯಾ? ಅದೆಷ್ಟೋ ಆಗಿನ ಸಹ ಕಲಾವಿದರು, ನಿರ್ದೇಶಕರು, ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿ ಕೊಂಡಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಇಂದು ಬದುಕಿನ ಒಂದೊಂದು ದಿನವನ್ನುಪಡಬಾರದ ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಮುಂದೂಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಯಾವ್ಯಾವ ನಿರ್ಮಾಪಕರು ಅವರ ಬೆಂಬಲಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದಿದೆ ನೀವೆ ಹೇಳಿ. ತಮ್ಮದೆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ದುಡಿದ ಎಲ್ಲಾ ಕಾರ್ಮಿಕರಿಗೆ ಅದೆಷ್ಟು ನ್ಯಾಯಬದ್ಧ ವೇತನ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದೀರಾ ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?

ಇನ್ನು ಟೆಲಿವಿಷನ್ ಅವರ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಇಲ್ಲಿಯೂ ಅದೇ ರಾಗ ಅದೇ ಹಾಡು. ಪರಭಾಷಾ ಧಾರಾವಾಹಿಗಳನ್ನು ಚಾನೆಲ್ ನವರಿಂದ ಎರವಲು ಪಡೆದು ಹೇಗಾದರು ಮಾಡಿ ಒಂದು ಸ್ಲಾಟ್ ಸಿಕ್ಕರೆ ಸಾಕು ಎಂಬ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವ ನಿರ್ಮಾಪಕರು ಅದೆಷ್ಟು ಉತ್ತಮ ಧಾರಾವಾಹಿಗಳನ್ನು ದಿನ ನಿತ್ಯ ಉಣ ಬಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಹೇಳಿ ನೋಡೋಣ. ಇಂದು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಮನರಂಜನಾ (ಕಸ್ತೂರಿ ಹೊರತು ಪಡಿಸಿ) ಚಾನೆಲ್ಗಳು ಮೂಲತಃ ಬೇರೆ ರಾಜ್ಯದವರದ್ದು. ಅವರ ಒಡೆತನದ ಬೇರೆ, ಬೇರೆ ಭಾಷೆಯ ಧಾರಾವಾಹಿಗಳೆ ಇಂದು ಆಯಾ ಚಾನೆಲ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಾರವಾಗುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ರಿಮೇಕ್ ನ್ನು ನೀವು ಅಷ್ಟೊಂದು ಆಪ್ತತೆಯಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಿರುವಾಗ ಅದರ ಬದಲು ಮೂಲ ಧಾರಾವಾಹಿಯನ್ನೆ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಮಾಡಿ ನೋಡಬಹುದಲ್ವೆ. ಅದ್ಯಾವ ಘನ ಅಭಿಮಾನಕ್ಕೆ ನಿಮ್ಮ ನಿರ್ಮಾಣವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಬೇಕು.

ಇದೊಂದು ಕೈಲಾಗದವರು ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಪರಿಚಿ ಕೊಳ್ಳುವ ಪರಿ ಅಷ್ಟೆ. ಉತ್ತಮವಾದದ್ದು ಎಲ್ಲಿಯೇ ಇರಲಿ, ಯಾವ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಾದರು ಇರಲಿ ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ರಿಮೇಕ್ ಹೇಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದೇವೋ, ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಕೂಡಾ ಹಾಗೆಯೇ. ಒಂದು ವೇಳೆ ನಿಮಗೆ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಬಗ್ಗೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಕಾಳಜಿ ಇರುವುದಾದರೆ ರಿಮೇಕ್ ನ್ನು ಬಹಿಷ್ಕರಿಸಿ, ಅದನ್ನೂ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬ್ಯಾನ್ ಮಾಡೋಣ. ಅದು ಬಿಟ್ಟು “ ಕುಣಿಯಲು ಬರದವನಿಗೆ ನೆಲ ಡೊಂಕು “ ಎಂಬಂತೆ ನಿಮ್ಮ ಸ್ವ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗೆ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ವಿರೋಧದ ಮುಖವಾಡವೇಕೆ.

ಇಂದು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನೆ ಮರೆಸುತ್ತಿರುವ ತಲೆ ಬುಡವಿಲ್ಲದ ಚಿತ್ರಗಳ ಉದ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಎನ್ ಜಿ ಸಿ, ಡಿಸ್ಕವರಿ, ಎನಿಮಲ್ ಪ್ಲಾನೆಟ್ ನಲ್ಲಿ ಬರುವ ಅಪರೂಪದ ಮಾಹಿತಿಯೊಳಗೊಂಡ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಸಾರವಾಗಿ ಮಕ್ಕಳ ಜ್ಞಾನ ಬಂಢಾರ ಉತ್ತಮಗೊಳ್ಳಲಿ. ನಮ್ಮವರಿಂದ ಎಂದು ನಿರ್ಮಿಸಲಾಗದ ಹಾಲಿವುಡ್ ಚಿತ್ರಗಳು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಡಬ್ ಆಗಿ ಆ ಅದ್ಭುತ ಅನುಭೂತಿಯನ್ನು ನಾವು ಅನುಭವಿಸುವಂತಾಗಲಿ. ಈಗಾಗಲೇ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಗೆ ಬೆಂಬಲ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿರುವ ಹಲವರು ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಯಾಕೆ ಬೇಕು ಎಂಬ ಪ್ರಬುದ್ಧ ಸಮರ್ಥನೆಯನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಜ್ಞಾನ ವೃದ್ಧಿಗೆ, ಹೊಸ ತನಕ್ಕೆ ಸದಾ ತೆರೆದು ಕೊಳ್ಳಲೆ ಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಿಂತ ನೀರು ರಾಡಿಯಾಗುತ್ತದೆ, ಕೊಚ್ಚೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅದರ ಪ್ರತಿ ಫಲನ ಈಗಾಗಲೇ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೋಚರವಾಗುತ್ತಿದೆ. ನಮ್ಮ ಬೇಳೆ ಬೇಯೋದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಒನ್ ಲೈನ್ ಅಜೆಂಡಾ ಇಟ್ಟಕೊಂಡವರು ಮಾತ್ರ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ನ್ನು ಹೇಗಾದರು ದೂರ ಇಡೋಣ ಎಂದು ಇಲ್ಲದ ಗುಲ್ಲೆಬ್ಬಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಬೇಕೋ, ಬೇಡವೋ ಎಂಬುದರ ಆಯ್ಕೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರದ್ದೆ ಹೊರತು ಚಿತ್ರರಂಗದವರದ್ದಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಈ ನೆಲದ ಕಾನೂನಿಗೆ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಅಪರಾಧವಲ್ಲ. ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಮೆಟ್ಟಿಲೇರಿದರೆ ತೀರ್ಪು ಏನಾಗಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೇಳಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೇ!

 

ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಜಾಗೃತಿ ಖಂಡಿತಾ ಅಗತ್ಯ.ಎಚ್ಚರ ತಪ್ಪೀರಾ..ಹುಷಾರ್…!

ಮನುಷ್ಯ ಬದುಕಲು ಏನು ಬೇಕು ಎಂದು ಇಂದಿನ ಯುವ ಜನಾಂಗವನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಖಂಡಿತಾ ನಿಮಗೆ ನೀವು ನೀರಿಕ್ಷಿಸುತ್ತಿರುವ ಉತ್ತರ ಸಿಗಲಾರದು. ನೀರು, ಗಾಳಿ, ಆಹಾರ ಎಂದೆಲ್ಲ ನೀವೇನಾದರು ಅಪ್ಪಿ, ತಪ್ಪಿ ಹೇಳಿದರೆ ಅವರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನೀವು ಪೆದ್ದಪ್ಪರೆ. ಕಾಲ ಬದಲಾಗಿದೆಯೋ ಅಣ್ಣಾ, ಇದು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಯುಗ ಕಾಣಣ್ಣ ಎಂದು ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ನಿಜ! ಇದು ಗ್ಯಾಡ್ಜೆಟ್ ಯುಗ. ಇಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರು ಮಾತನಾಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಆವಿಷ್ಕಾರಗಳು ಮಾತನಾಡುತ್ತವೆ. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಇಂದಿನ ಯುವಜನತೆ ಇನ್ನಿಲ್ಲದಂತೆ ಹುಚ್ಚಿಗೆ ಬಿದ್ದಿರುವುದೆಂದರೆ ಮೊಬೈಲ್ ಮತ್ತು ಟ್ಯಾಬ್ ಗಳಿಲ್ಲದೆ ಅವರ ದಿನ ಆರಂಭವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಮುಗಿಯುವದು ಇಲ್ಲಾ. ಅದಕ್ಕೆ ಇದನ್ನೆ ಗ್ಯಾಡ್ಜೆಟ್ ಮೇನಿಯಾ ಎಂದು ಕರೆಯುವದು. ಇದು ಇಂದಿನ ಯುವಕರ ಜೀವನದ ಒಂದು ಭಾಗವೇ ಆಗಿದೆ. ಏನೇ ಇದ್ದರು ಅಂದರೆ ಹಾಡು ಕೇಳಲು, ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಬಳಸಲು, ಮಾತನಾಡಲು, ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಲು ಕೊನೆಗೆ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಕ್ಕೂ ಇಂದು ಯುವಕರು ಬಳಸುವುದು ಮೊಬೈಲ್ಗಳನ್ನೆ.
ಒಂದು ಅಂದಾಜಿನ ಪ್ರಕಾರ ಶೇ.58ರಷ್ಟು ಯುವ ಪೀಳಿಗೆ ಮೊಬೈಲನಲ್ಲಿ ಸಂಗೀತ ಕೇಳಿದರೆ, ಶೇ.57ರಷ್ಟು ಎಸ್ಎಂಎಸ್ಗಳಿಗೆಂದೇ ಮೊಬೈಲ್ಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ಶೇ.51 ರಷ್ಟು ಫೋಟೋ ತೆಗೆಯಲು ಬಳಸಿದರೆ, ಶೇ.46 ರಷ್ಟು ವಿಡಿಯೋ ಗೇಮ್ಗಳಿಗಾಗಿ ಮೊಬೈಲ್ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಈ ಸಂಖ್ಯೆಗಳು ಕೇವಲ ಒಂದು ಅಂದಾಜು ಅಷ್ಟೇ ವಾಸ್ತವ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಭಯಾನಕವಾಗಿದ್ರು ಆಶ್ಚರ್ಯ ಪಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ಇಂದು ಯಾವುದೇ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗುವ ಯುವಕ/ಯುವತಿಯರನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮೊಬೈಲ್ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ಏನೇನೋ ಹುದುಗಿರಬಹುದು ಹುಷಾರ್!

ಏನೇನೋ ಹುದುಗಿರಬಹುದು ಹುಷಾರ್!

ಇಷ್ಟೇಲ್ಲಾ ಹೇಳಲು ಕಾರಣ ಮೊಬೈಲ್ನ ಬಳಕೆ ತೆರೆದು ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದು ಮತ್ತೊಂದು ಅಪಾಯಕಾರಿ ಮಗ್ಗುಲಿಗೆ. ಮೊಬೈಲ್ ಹುಚ್ಚಿನ ಪರಿಣಾಮ ದುರಂತದ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ನಾಂದಿ ಹಾಡುತ್ತಿದೆ. ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ಅಂಕಿ, ಅಂಶಗಳು ಹೊರತಾಗಿ ಚರ್ಚೆಗೆ ಗ್ರಾಸವಾಗಿರುವುದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಪರಿಣಾಮದ ಬಗ್ಗೆ. ಇಷ್ಟಕ್ಕು ಮೊಬೈಲ್, ಸಾಮಾಜಿಕ ಪರಿಣಾಮಕ್ಕು ಅದ್ಯಾವ ಬಾದರಾಯಣ ಸಂಬಂಧ ಎಂದು ನೀವು ತಲೆ ಕೆರೆದು ಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ವಿಷಯ ಇಷ್ಟೇ ಇಂದಿನ ಹಲವು ಪ್ರೇಮ ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಏಜೆಂಟ್ನಂತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಈ ಮೊಬೈಲ್ಗಳೆ ಎಂದರೆ ನೀವು ನಂಬಲೇ ಬೇಕು. ಹದಿ, ಹರೆಯದ ಯುವಕ, ಯುವತಿಯರು ಮೊಬೈಲ್ನಿಂದಾಗಿಯೇ ಹೆಜ್ಜೆ ತಪ್ಪುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಮೀರಿದ ನಡವಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅರೆ ಬೆಂದ ಪ್ರೇಮ ಪ್ರಕರಣಗಳು ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣ ಮೊಬೈಲ್. ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗುವ ಬಹು ಸಂಖ್ಯೆಯ ಯುವಕ/ಯುವತಿಯರ ಮಧ್ಯೆ ಉಂಟಾಗುವ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಮಧ್ಯವರ್ತಿ ಎಂದರೆ ಈ ಮೊಬೈಲ್ಲೇ. ಹಲವು ಪಾಲಕರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರೇಮದ ವಾಸನೆ ಸ್ವಲ್ಪವು ತಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಅದರ ಹಿಂದಿನ ಕರಾಮತ್ತು ಮೊಬೈಲ್ನಲ್ಲಿ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಅಡಗಿ ಕುಳಿತಿರುವ ಇನ್ಬಾಕ್ಸ. ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಹದಿ, ಹರೆಯದ ಹುಡುಗಿ ಪ್ರೇಮದ ಬಲೆಗೆ ಬಿದ್ದು, ದುರಂತ ಅಂತ್ಯ ಕಂಡಿದ್ದರ ಬಗ್ಗೆ ಆಕೆಯ ಅಕ್ಕ ಗೋಳಾಡುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ್ದೆಂದರೆ ಇಂದಿನ ನನ್ನ ತಂಗಿಯ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಕಾರಣ ಈ ಮೋಬೆಲ್ಲೇ. ಅವಳು ಯಾರೋ ಕಾಲೇಜಿನ ಗೆಳತಿ ಹತ್ತಿರ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದೇವು. ಆದರೇ ಅವಳು ಪ್ರೀತಿಯ ಬಲೆಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾಳೆ ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಸುಳಿವು ಸಿಕ್ಕಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ದುಃಖಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಪ್ರೇಮ ಪ್ರಕರಣದಿಂದ ತಳೆದ ನಿಲುವಲ್ಲ. ಬೆಳಕಿಗೆ ಬರುತ್ತಿರುವ ಹಲವು ಪ್ರೇಮ ಪ್ರಕರಣಗಳ ಹಿಂದಿನ ಮೂಲ ಕಾರಣ ಮೊಬೈಲ್ಲೇ. ದಯವಿಟ್ಟು ಪಾಲಕರೇ ಎಚ್ಚರ. ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಮೊಬೈಲ್ ನ ಒಳಗಿನ ಜಗತ್ತನ್ನು ನೀವು ತೆರೆದು ನೋಡದಿದ್ದರೆ, ಅವರು ಬೇರೆಯದೇ ಜಗತ್ತನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಖಂಡಿತಾ ಇದೆ.

 

ಟ್ಯಾಗ್ ಗಳು:

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮಿಸ್ಡ ಕಾಲ್ ….

ಟೈಮ್ ಸುಮಾರು 11 ಮುಕ್ಕಾಲು ಆಗಿರಬಹುದಾ ಎಂದು ಕ್ರಿಶ್ ವಾಚ್ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಊಹೆ ಸರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಘಂಟೆ 11:40. ಪ್ರತಿ ದಿನ 12ರ ಆಸುಪಾಸು ಅವನು ಕಾಫಿ ಹೀರಲು ರೆಸ್ಟ್ ರೂಮಿಗೆ ಹೋಗುವುದು ವಾಡಿಕೆ.“CREATIVE CREATOR”  ಎಂಬ Advertising Company  ಅವನ ಕೆಲಸ. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಶಾರ್ಪ ಹತ್ತಕ್ಕೆ chairಗೆ ಒರಗಿದನೆಂದರೆ ಮತ್ತೆ ಕಾಫಿ ನೆನಪಾದಾಗಲೆ ಚಿತ್ತ ಬದಲಾಗುವುದು. ಅವನು ಕಂಪನಿಯ ದೊಡ್ಡ ಅಸೆಟ್. ಅವನು ಡಿಸೈನ್ ಮಾಡಿದ ಹಲವು ಆರ್ಡರ್ ಗಳಿಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬಂದಿದೆ. ಕಂಪನಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆರ್ಡರ್ ಗಳು ದಕ್ಕಿವೆ. ಆದರೆ ಯಶಸ್ಸಿನ ಕಿಕ್ ಯಾವತ್ತು ಅವನ ತಲೆ ಏರಿಲ್ಲ. ತಲೆ ಬಗ್ಗಿಸಿಕೊಂಡು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದಷ್ಟೆ ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತು. ಕೃಷ್ಣ ಎಂಬ ಅವನ ಹೆಸರು ಕಾರ್ಪೊರೆಟ್ ಜನಗಳ ಬಾಯಿಗೆ ಸಿಕ್ಕು ಕ್ರಿಶ್ ಆಗಿ ಹೋಗಿದೆ. ಇನ್ನೇನು ಕುರ್ಚಿಯಿಂದ ಏಳ ಬೇಕು ಅನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಶ್  ಫೋನ್ ರಿಂಗಾಯಿತು. ಅವನ ಮೊಬೈಲ್ ರಿಂಗಣಿಸುವುದು ಅಪ್ಪಟ ಕನ್ನಡ ಗೀತೆ “ಎನ್ನ ಹೃದಯ ಬನದಲಿ, ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಹೂವು ಅರಳಲಿ, ನೋವೋ, ನಲಿವೋ ನಿನ್ನ ಧ್ಯಾನವೇ ಈ ಜೀವಕೆ ಉಸಿರಾಗಿರಲಿ”, ಎಂಬ ಮಧುರ ಗೀತೆ ತೇಲಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಹಿಪ್-ಹಾಪ್, ಹಿಂದಿ ರಿಂಗ್ಟೋನ್ಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಇವನದು ಅಪ್ಪಟ ಕನ್ನಡ ಢಿಂ, ಢಿಮ. ಹೀಗಾಗಿ ಅದು ಅವನ ಮೊಬೈಲ್ ರಿಂಗ್ ಎಂದು ಯಾರು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದೇಕೋ ಎನ್ನ ಹೃದಯ ಬನದಲಿ, ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಅಂದ ತಕ್ಷಣ ಕಾಲ್ ಕಟ್ಟಾಯ್ತು. ಯಾವದಕ್ಕು ಅತಿಯಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಸದ ಕ್ರಿಶ್ ಯಾಕೋ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಕಿರಿ,ಕಿರಿ ಪಟ್ಟ. ಅದು ಅವನಿಗೆ ನೋವಿನ ಗೀತೆ. ಆದರು ಅದನ್ನು ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದು ಅವನಿಗಷ್ಟೆ ಗೊತ್ತು. ‘ತಥ್’! ಎಂದು ಕೊಂಡು ನಂಬರ್ ಕೂಡಾ ಚೆಕ್ ಮಾಡದೆ ಮೊಬೈಲ್ನ ಜೇಬಿಗೆ ಇಳಿಸಿ ಕಾಫಿ ಹೀರಲು ಹೊರಡುತ್ತಾನೆ.

ಕ್ರಿಶ್ ಹಾಗೆಲ್ಲ ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುವ ಜಾಯಮಾನದವನಲ್ಲ. ಒಂದು ರೀತಿ ರಿಸರ್ವ ಪರ್ಸನ್. ತಾನಾಯಿತು ತನ್ನ ಕೆಲಸವಾಯಿತು ಎಂದು ಇರುವವನು. ಇದು ಎಷ್ಟೋ ಜನರ ಟೀಕೆಗೆ ಗ್ರಾಸವಾಗಿದ್ದರೆ, ಮತ್ತೆಷ್ಟೊ ಜನಕ್ಕೆ ಪ್ರಶಂಸೆ ಪಡುವಂತಿತ್ತು. ಅಂದು ಹಾಗೇ. ಒಂದಿಬ್ಬರು ಕಾಫಿ ಹೀರುತ್ತಾ, ಸೀಗರೇಟ್ ಎಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಕ್ರಿಶ್ ಅವರ್ಯಾರು ತನಗೆ ಪರಿಚಯಸ್ಥರಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ ತನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ತಾನು ಹೋಗಿ ‘ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ ಕಾಫಿ ಕೊಡು’, ಎಂದು ಹೇಳಿ ಒಂದು ಕಾಫಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಸಿಗರೇಟಿಗೆ ಕಿಡಿ ಹೊತ್ತಿಸಿ ಅಲ್ಲೇ ಜೋರಾಗಿ ಒಂದು ದಮ್ ಎಳೆದು ಹಾಗೆಯೇ ನಿರಾಳವಗಿ ಹೊಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಕಪ್ ಹಿಡಿದು ಸ್ಮೊಕಿಂಗ್ ಝೋನ್ ಕಡೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಾನೆ.
*****
ಕ್ರಿಶ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ ಕಾಫಿ ಮತ್ತು ಸಿಗರೇಟ್ನ ಹೊಗೆ ಇಳಿದರೆ ಅವನ ಕೆಲಸ ಮತ್ತೆರಡು ಗಂಟೆ ಎಡೆಬಿಡದೆ ಓಡುತ್ತೆ ಅಂತಾನೇ ಅರ್ಥ. ಹಾಗೇ chairಗೆ ಒರಗಿ ಮೊಬೈಲ್ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲಿಟ್ಟು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಆನ್ ಮಾಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಮತ್ತೆ ಮೊಬೈಲ್ ರಿಂಗಣಿಸಲು ಪ್ರಾರಭಿಸಿತು. ಧ್ಯಾನ ಭಗ್ನಗೊಂಡವರಂತೆ ಒಲ್ಲದ ಮನಸಿನಿಂದ ನಂಬರ್ ಕೂಡಾ ನೋಡದೆ ಕಾಲ್  ರಿಸೀವ್ ಮಾಡಿದಾಗ, ಆ ಕಡೆಯಿಂದ,

“ಇಡಿಯಟ್, ಮಿಸ್ ಕಾಲ್ ಕೊಟ್ಟ ತಕ್ಷಣ ಫೋನ್ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತಾ ಗೊತ್ತಾಗಲ್ವ” ಎಂಬ ಹೆಣ್ಣು ಧ್ವನಿ ಕಿರುಚುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ತಬ್ಬಿಬ್ಬಾಗಿ ಮರುತ್ತರ ನೀಡಬೇಕು ಅನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಮತ್ತೆ ಆ ಕಡೆಯಿಂದ “ಆಗಲೇ 15 ನಿಮಿಷದಿಂದ ಕಾಯ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ. ವೇಸ್ಟ ಫೆಲೋ. ಹುಡಗಿಯರ ಒಂದೇ ಒಂದು ಮಿಸ್ ಕಾಲ್ಗೆ ಎಷ್ಟೋ ಹುಡುಗರು ಜೊಲ್ಲು ಸುರಿಸ್ತಾ ಕಾಯ್ತಾ ಇರ್ತಾರೆ ಗೊತ್ತಾ. ನೀನು ಇದ್ದೀಯಾ. ಬೇಗ ಕಾಲ್ ಮಾಡೋಕೆ ಆಗಲ್ವಾ ಗುಬಾಲ್ಡು. ನಿನಗೋಸ್ಕರ ಕತ್ರಿಗುಪ್ಪೆ ಕಾಫಿ ಶಾಪ್ನಲ್ಲಿ ಕಾಯ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ. ಬೇಗ ಬಾ. ಇವತ್ತು ಟ್ರೀಟ್ ನಂದೇ. ನಿನ್ನೆ ಫೋನ್ ಕಳೆದದ್ದಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಟಚ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ತಗೊಂಡಿದ್ದೀನಿ. ನಿನಗೆ ಈಗಲೇ ತೋರಿಸಬೇಕು, ಬೇಗ ಬರದಿದ್ದರೆ ಕೊಂದು ಹಾಕಿ ಬಿಡ್ತೀನಿ ಹುಷಾರ್” ಎಂದ್ಹೇಳಿ ಟಪ್ ಅಂತ ಫೋನ್ ಕಟ್ ಮಾಡ್ತಾಳೆ. ಹುಡುಗಿಯ ಸಹವಾಸಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ಪೆಟ್ಟು ತಿಂದ ಸಾಹೇಬ್ರಿಗೆ ಈಗ ಗರ್ಲಫ್ರೆಂಡ್ ಅಂದರೆ ಬೆಂಕಿ ತುಳಿದಂತೆ ಆಡುತ್ತಾರೆ. ಅಂತಹದ್ದರಲ್ಲಿ ‘ಇವಳ್ಯಾರು ತಗುಲಿ ಹಾಕ್ಕೊಂಡಳು’, ಎಂದು ತಲೆಗೆ ಹುಳ ಬಿಟ್ಟು ಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಅನಗತ್ಯ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಎಂದು ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿ ಕೊಳ್ಳದ ಕ್ರಿಶ್ಗೆ ಯಾಕೋ ಧ್ವನಿ ಯಾರದ್ದು ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಕಾಡಲಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ತಿಪ್ಪರಲಾಗ ಹಾಕಿದರು ನಂಬರ್ ಯಾರದ್ದು ಎಂದು ತಿಳಿಯುವದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ‘ಹೋಗಿ ಬಿಡ್ಲಾ’, ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಬಂದರು, ‘ಯಾಕೆ ಇಲ್ಲದ ಉಸಾಬರಿ, ಅವಳ್ಯಾವಳೋ, ಯಾವನಿಗೋ ಕಾಯ್ತಾ ಇದ್ದರೆ ನಾನ್ಯಾಕೆ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿ ಕೊಳ್ಳಬೇಕು’, ಎಂದು ಹಿಂದಿನ ಅನುಭವ ಎಚ್ಚರಿಸಲಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಸಾಹೇಬ್ರು ಈಗಾಗಲೇ ಒಂದು ಹುಡುಗಿಯ ಹಿಂದೆ ಹೋಗಿ ಅಪ್ರತಿಮ ಅನುಭವ ಹೊಂದಿ ಮರಳಿ ಸಮಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಯಾಕೆ ಇಲ್ಲದ ಪ್ರಯಾಸ ಎಂಬ ಭಯ ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದೆಳೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ.

Missed Call

ಆದರೆ ಹತ್ತೆ ನಿಮಿಷ. ಮತ್ತೆ ಮಿಸ್ ಕಾಲ್ ಬಂದಾಗ ಈ ಹೂ ಹೃದಯ ಬನದಿ ಅರಳಬಹುದೆನೋ ಎಂಬ ಆಸೆ ಚಿಗುರಲಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ‘ಬಹುಶಃ ನನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲೊ ಗಮನಿಸಿರಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೆ ಹೇಗೋ ನಂಬರ್ ಜಮಾಯಿಸಿ ಕಾಲ್ ಹೊಡೆದಿದ್ದಾಳೆ’, ಎಂಬ ಅದ್ಭುತ ಜ್ಞಾನೋದಯವಾಗಲಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಇಷ್ಟಕ್ಕು ಕ್ರಿಶ್, ಹುಡುಗಿಯರು ಹಿಂದೆ ಬೀಳುವಂತಹ ಹುಡುಗನೆ. 6 ಅಡಿ ಎತ್ತರ, ಜಿಮ್ನಲ್ಲಿ ಬೆಂಡೆತ್ತಿದ ಬಾಡಿ, ಕಾಲಿಗೆ ಒರಗಿದ ಜೀನ್ಸ, ಸದಾ ಹಾಕುವ ಕ್ಯಾಸುವಲ್ ಶಟ್ರ್ಸ ಎಂತಹ ಹುಡುಗಿ ಕೂಡಾ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಿಂತು ನೋಡಬಹುದು, ಹಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿ ಬರೋದಿಕ್ಕೆ ಹೇಳ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದರೆ ಅವಳಿಗೆ ನಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಿರಬಹುದು ಎಂಬ ಯುರೇಕಾ ತಲೆಗೆ ಬಂದು ಹೋಗುವುದೇ ಸರಿ ಎಂಬ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾನೆ.

ಸಿಇಓ ಚೆಂಬರ್ಗೆ ಬಂದು, ಸರ್ ಅರ್ಧ ದಿನ ರಜೆಗೆ ಪರ್ಮಿಶನ್ ಬೇಕಿತ್ತು. ಯಾರೋ ಗೆಸ್ಟ ಸಿಗೋಕೆ ಹೇಳಿದಾರೆ, ಎಂದು ತಡವರಿಸುತ್ತಾ ಕೇಳಿದಾಗ ದಣಿವರಿಯದೆ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿಕೊಂಡು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ ಇವನಿಗೆ ಇಲ್ಲಾ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಮನಸು ಬರದೆ ಕ್ಯಾರಿ ಆನ್ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕಳಿಸುತ್ತಾರೆ. ಯಾವುದೋ ಅವ್ಯಕ್ತ ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಹೊರಟ ಕ್ರಿಶ್ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಒಂದು ಹೊಸ ಹೊಳಪು ಅಪರೂಪಕ್ಕೆಂಬಂತೆ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ.
*****
ಸೀದಾ ಕಾಫಿ ಶಾಪ್ ಮುಂದೆ ಬೈಕ್ ಪಾರ್ಕ ಮಾಡಿದ ಕ್ರಿಶ್ನ ಎದೆ ಹೊಡೆದುಕೊಳ್ಳಲಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ.
‘ಬರುವುದೇನೋ ಬಂದೆ, ಅವಳನ್ನ ಹೇಗೆ ಗುರುತಿಸುವುದು’,
‘ಅಥವಾ ಅವಳೇ ಗುರುತು ಹಿಡಿದು ಮಾತನಾಡಿಸಬಹುದು’.
‘ಒಂದು ವೇಳೆ ಅವಳು ತುಂಬಾ ಹೊತ್ತಾಯ್ತೆಂದು ಎದ್ದು ಹೋಗಿದ್ದರೆ’,
‘ಹೋಗೊಳು ಆಗಿದ್ದರೆ ಬರೋಕೆ ಯಾಕೆ ಹೇಳ್ತಿದ್ದಳು’,
ಹೀಗೆ ಗೊಂದಲಗಳ ಮಹಾಪೂರವೇ ಹರಿದು ಬರಲಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಅವನಿಗೆ ಯಾಕೋ ಮತ್ತೆ ಬೇಡದ ರಿಸ್ಕ ತೆಗೆದು ಕೊಳ್ತಿದ್ದೀನಿ ಎಂದು ಅನಿಸಲಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಹೊಡೆತ ಮತ್ತೆ ತನ್ನನ್ನು ಇಂದಿಗು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮೊದಲಿನಂತೆ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಘಾಸಿ ಮಾಡಿದ್ದು ವಾಸಿಯಾಗಿದ್ದರು, ಕಲೆ ಇನ್ನು ಹಸಿ,ಹಸಿ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಮತ್ತೇಕೆ ಈ ಹೊಸ ಅಪಾಯ ಎಂದು ಮನಸ್ಸು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಕ್ರಿಶ್ಗೆ ಎಲ್ಲೊ ಒಂದು ಕಡೆ ಮತ್ತೆ ಹೊಸ ಪ್ರೀತಿ ಚಿಗುರೊಡೆಯಬಹುದು ಎಂಬ ಬಯಕೆ ಸೆಲೆಯೊಡೆಯಲಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಹೇಗು ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಬಂದಾಗಿದೆ. ಮತ್ತ್ಯಾಕೆ ಹಾಗೇ ಹೋಗುವುದು ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ. ಹೆಲ್ಮೆಟ್  locker ಹಾಕಿ ಹೊರಡಲನುವಾಗುತ್ತಾನೆ.
*****
ಕಾಫಿ ಶಾಪ್ ಒಳಗೆ ಬಂದ ಕ್ರಿಶ್ಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಹತ್ತಾರು ಹುಡುಗಿಯರಲ್ಲಿ ಅವಳ್ಯಾರು ಬೆಳದಿಂಗಳ ಬಾಲೆ ಎಂಬ ಗೊಂದಲ. ಹೇಗಿದ್ದರು ರೀಸಿವ್ಡ ಕಾಲ್ ಲಿಸ್ಟ್ನಲ್ಲಿ ಅವಳ ನಂಬರ್ ಇದೆ ಡಯಲ್ ಮಾಡಿದ್ರೆ ತಾನೇ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತೆ ಎಂದು ಕಾಲ್ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲೆ ಎರಡು ಟೇಬಲ್ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಬೆನ್ನು ಮಾಡಿ ಕುಳಿತ ಹುಡುಗಿ ಪಟ್ ಅಂತ ಕಾಲ್ ರಿಸೀವ್ ಮಾಡಿ ಹಾಗೇ ಯು ಫೂಲ್ ಎಷ್ಟೊತ್ತು ಬರೋಕೆ ಎಂದು ತಿರುಗಿದ್ದೆ ಕೊನೆ, ಇಬ್ಬರಿಗು ಮೈಯೆಲ್ಲ ಉರಿ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತೆ. ಕೇವಲ 3 ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ,

“ನಿನ್ನ ಮುಖ ನೋಡೋಕೆ ಅಸಹ್ಯ ಏನಿಸುತ್ತೆ.
ಯಾವತ್ತು ನನ್ನ ಮುಂದೇನು ಸುಳಿಬೇಡ”

ಎಂದು ಹೇಳಿ ಬಂದಿದ್ದನೋ ಅದೇ ಸಂಪ್ರೀತಾ ಅವನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದಾಳೆ. ಅವನ ಕಣ್ಣು ಕೆಂಪಗಾಗುತ್ತಿವೆ. ಹಾವು ತುಳಿದವರಂತೆ ಸಂಪ್ರೀತಾ ಮುಂದೆ ಬಂದು, ಪರಿಚಯವೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ ಎಂಬಂತೆ, ಸ್ಸಾರಿ ಸರ್. ಬೇರೆ ಯಾರದ್ದೊ ನಂಬರ್ಗೆ ಮಾಡಬೇಕಾದದ್ದು, ಮಿಸ್ ಆಗಿ ನಿಮಗೆ ಬಂದಿದೆ. ಒನ್ಸ ಅಗೇನ್ ಸ್ಸಾರಿ, ಎಂದು ಹೇಳಿ ಭರ,ಭರನೆ ನಡೆದು ಮರೆಯಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಬಾಯ್ ಫ್ರೆಂಡ್ ಬದಲಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ಬಾಯಿಪಾಠ ಆಗಿರುವ ಹಳೆಯ ನಂಬರ್ ಇನ್ನು ಹಾಗೇ ಉಳಿದಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಳೆದು ಹೋದ ಮೊಬೈಲ್ನಿಂದಾಗಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಮಿಸ್ ಆಗಿ ಮಿಸ್ಡ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದು ಖಾತ್ರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೆ ಫೋನ್ ರಿಂಗಣಿಸುತ್ತದೆ.
ಎನ್ನ ಹೃದಯ ಬನದಲಿ, ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಹೂವು ಅರಳಲಿ, ನೋವೋ… ಬರುತ್ತಿರುವ ಕೋಪವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹತ್ತಿಕ್ಕಿ ಮುಂದಿನ ಸಾಲುಗಳು ಬರುವುದರೊಳಗೆ ಕಾಲ್ ರಿಸೀವ್ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಕ್ರಿಶ್ ವ್ಯಾಲೆಂಟೈನ್ ಡೇಗೆ ಹೊಸ ಆರ್ಡರ್ ಬಂದಿದೆ. ನಾಳೆನೆ ಡಮ್ಮಿ ಕೊಡಬೇಕು ಎಷ್ಟೇ ಹೊತ್ತಾದರು ಪರ್ವಾಗಿಲ್ಲ ಆಫೀಸ್ಗೆ ಬಾ, ಎಂದು ಬಾಸ್ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳು ರಿಂಗ್ ಟೋನ್ನಂತೆ ಹಾಗೇ ರಿಂಗಣಿಸುತ್ತಲೆ ಇದ್ದವು.

                                                 ********************************

 

ಟ್ಯಾಗ್ ಗಳು:

ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ ಬಂದರು ನವಾಬ ನಗರಿಯಲ್ಲಿನ ಆಯ-ವ್ಯಯದ ಲೆಕ್ಕ ಇನ್ನು ನಿಂತಿಲ್ಲ…

ಸರಿಯಾಗಿ 20 ದಿನಗಳಾಯ್ತು, ನಾನು ಹೈದ್ರಾಬಾದನ್ನು ತೊರೆದು ಬಂದು. ಓದು ಮುಗಿಸಿ ಅವಕಾಶದತ್ತ ಮುಖ ಮಾಡಿ ನಿಂತಾಗ ಹೈದ್ರಾಬಾದನ “ಈ ಟೀವಿ” ಚಾನೆಲ್ ಕೈ ಬೀಸಿ ಕರೆದಿತ್ತು. ನೂರಾರು ಕನಸು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಸಂದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಹಾಜರಾದ ನನಗೆ ನಿರಾಶೆ ಕಾದಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆಯಂತೆ ಕೆಲಸ ಅರಸಿ ಬಂದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಸಂಬಳ ಮಾತ್ರ ಕೈ ತುಂಬಾ ಎಂಬಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದೇ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ರಾಘಣ್ಣ ಹೈದ್ರಾಬಾದ್ ಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ ಎಂದಾಗ ಮೂಗು ಮುರಿದಿದ್ದ. ಆದರೆ ನಾನು ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ಬದಲಿಸುವುದು ತೀರಾ ವಿರಳ.ಒಂದು ಸಾರಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದೇನೆಂದರೆ ಆ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡದೆ ಬಿಡುವನಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಓಡೋಡಿ ಈ ಟೀವಿ ಸಮೂಹಕ್ಕೆ ಸೇರ್ಪಡೆಯಾದೆ. ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಕೆಲಸವಾದರು ನನ್ನ ಹಠದ ಮುಂದೆ ಅದು ಬಾಗಲೆ ಬೇಕಾಯಿತು. ಮೆತ್ತಗೆ ಪಟ್ಟುಗಳು ಕರಗತವಾಗಲಾರಂಭಿಸಿದವು. ಹಲವು ಅಡೆತಡೆ, ಮುನಿಸು, ಅನಗತ್ಯ ಟೀಕೆ, ವಿರೋಧಾಭಾಸ ಮತ್ತು ನಿರಾಕರಣ ಪ್ರೀತಿ ಎಲ್ಲವು ನನ್ನನ್ನು ತಮ್ಮ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಅನುಭವದ ರುಚಿ ತೋರಿಸಿದವು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ 5 ವರ್ಷ 9 ತಿಂಗಳು ನವಾಬ ನಗರಿಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನಿಲ್ಲದಂತೆ ಬಂಧಿಯಾಗಿದ್ದೆ.

ಬದುಕು ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲವೆ. ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವು ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ. ನಾನು ಹೈದ್ರಾಬಾದ್ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತೇನೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂಬ ದುಗುಡ ತುಂಬಾ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಬೇರೂರಲಾರಂಭಿಸಿದಾಗ ಯಾವುದೋ ಕರೆ ನನ್ನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಕರೆತಂದಿತು. ಆದರೆ ನಾನು ಕಳೆದ ಅಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳ ಪಯಣವಿದೆಯಲ್ಲ ನನಗೆ ಅನೇಕ ಬದುಕಿನ ಪಾಠ ಹೇಳಿ ಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಕೃತಜ್ಞ. ಖಂಡಿತ ನನಗೆ ನಾನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಲಸದ ಬಗ್ಗೆ ಮೊದಲು ಗಂಧ ಗಾಳಿಯು ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಧಾರಾವಾಹಿ ನೋಡುವ ಹುಚ್ಚಿತ್ತು ಎಂಬದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಬೇರೆ ಯಾವ ಅರ್ಹತೆಗಳು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಇವೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. But thanks to E TV. ಅದು ನನ್ನೊಳಗಿನ ನಾನನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿತು. ಹಲವು ಅಪರೂಪದ ಸ್ನೇಹ ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಂತಾಯಿತು. ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿನ ವಾತಾವರಣ ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬೇಸರಗಳಿವೆ. ಆದರೆ ಅವುಗಳೆಲ್ಲ ಮುಕ್ತ ಚರ್ಚೆಗೆ ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ ಹಾಗೂ ಅವುಗಳನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸುವ ಮನಸ್ಥಿತಿಯು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ಜೋ ಹೋಗಯಾ, ಸೋ ಹೋಗಯಾ ಎಂಬಂತೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ನನ್ನೊಳಗೆ ಹುದುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಅವುಗಳನ್ನು ನೆನಪಿನ ಪುಟದ ಯಾವುದೋ ಮೂಲೆಗೆ ತಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿಯಾಗಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಆ ವಿಚಾರಗಳ ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಅನಗತ್ಯ. ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಲವು ಸಂಗತಿಗಳಿರುವಾಗ ಅವುಗಳ ಗೊಡವೆ ಬೇಡ.

ಮನಸಿನ  ಪುಟದಲ್ಲಿ ನೆನಪುಗಳು ಹಾಗೇ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿವೆ....(ಕೃಪೆ:trygothic.deviantart.com)

ಮನಸಿನ ಪುಟದಲ್ಲಿ ನೆನಪುಗಳು ಹಾಗೇ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿವೆ....(ಕೃಪೆ:trygothic.deviantart.com)

ಟಾಟಾ ಹೇಳಿ ಬಂದು 15 ದಿನಗಳ ಮೇಲಾದರು ನೆನಪುಗಳ ತಪನೆ ನಿಂತಿಲ್ಲ. ಹೈದ್ರಾಬಾದ್ ಎಂದ ತಕ್ಷಣ ಅಕ್ಷಿ ಪಟದ ಮುಂದೆ ನೂರೆಂಟು ಚಿತ್ರಗಳು ಸುಳಿದು ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದ್ದು, ಬೇಡಾದ್ದು ಎರಡು ಉಂಟು. ಆದರೆ ಆ ಹತ್ತಿರದ 6 ವರ್ಷಗಳ ಸುಧೀರ್ಘ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಅಪರೂಪದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಸ್ಥಳಗಳ ನೆನಪು ತೀರಾ ಅಗತ್ಯ. ಹೈದ್ರಾಬಾದ್ ಗೆ ಹೋದ ತಕ್ಷಣ ದೇವು ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಜಾಗ ಕೊಟ್ಟ. ಗೋಪಿ ಯಾವ ವಿರೋಧವಿಲ್ಲದೆ ನನ್ನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ ನಾವು ಮೂವರು ನಮ್ಮ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಪಂಚವನ್ನ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಇದ್ದು ಬಿಟ್ಟೇವು. ಅದಾದ ನಂತರ ನನ್ನ ವಿಭಾಗಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ನನ್ನದೆ ವಯೋಮಾನದ ಒಂದು ದಂಡು ಬಂದಿತು. ಪರಕೀಯನೆಂಬ ಭಾವನೆ ದೂರಾವಾಗಿಸಿದ್ದೆ ಆ ಗೆಳಯರ ಬಳಗ. ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರಭಾ ತುಂಬಾ ಆಪ್ತವಾದಳು. ಮನಸಿನ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳುವ ಕೌಶಲ್ಯ ಅದು ಹೇಗೋ ಅವಳಲ್ಲಿ ಕರಗತವಾಗಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ಒಬ್ಬ ಆಪ್ತ ಸ್ನೇಹಿತೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು, ಅಲ್ಲಿ ದಿನ ದೂಡುವುದು ಕಷ್ಟವಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ದೂರ ಮಾಡಿತು. ಹಾಗೆಯೇ ಆ ಗುಂಪಿನ ದಿನೇಶ್, ಶ್ವೇತಾ ಮತ್ತು ಸುಧಿಂದ್ರ ಬೇಗ ಈ ಟೀವಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ ಹೋದರು. ಶಶಿಕಾಂತ, ರವಿ, ಪ್ರಭಾ ಮತ್ತು ನಾನು ಹಾಳೂರಿಗೆ ಉಳಿದವನೆ ಗೌಡ ಎಂಬಂತಾಗಿ ಹೋದೆವು ಎಂದು ಈಗ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಕಾಲ ಚಕ್ರ ಉರುಳಿದಂತೆ ಪ್ರಭಾ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ತನ್ನ ಕೆಲಸವನ್ನು ವರ್ಗಾಯಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಚಾನೆಲ್ ನ ಪ್ರಾರಂಭದಿಂದಿದ್ದ ಬಾಲು ಸರ್ ಕೆಲಸ ತೊರೆದ ನಂತರ ನಾವೇ ಎಲ್ಲಾ ಆಗಿ ಹೋದೆವು. ಅದು ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ತಿಂಗಳ ಸ್ಥಿತಿ. ನಂತರ ನಮ್ಮ ನಾಯಕನಾಗಿ ಚಂದ್ರು ಇಳಿದು ಬಂದ (6ನೇ ಮಹಡಿಯ ರಿಸರ್ಚ ವಿಭಾಗದಿಂದ 3ನೇ ಮಹಡಿಯ ಮನರಂಜನಾ ವಿಭಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದು)  ನಮಗಿಂತ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರಾದ ಜಯಶ್ರೀ ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಇದ್ದರು. ಅವರದು ಚಾನೆಲ್ ಪ್ರಾರಂಭದಿಂದಲು ಇರುವ ಒಡನಾಟ. ಅವರ ಜೊತೆ ಮೊದಲಿನಿಂದಲು ಕೊಂಚ ಮುನಿಸು, ಕೊಂಚ ನಗಿಸು ಎಂಬ ಸಂಬಂಧ. ಹೀಗಾಗಿ ಅವರೊಡನೆಯ ಸ್ನೇಹ ಭಾವ ಒಮ್ಮೆ ಆರಕ್ಕೆ ಮಗದೊಮ್ಮೆ ಮೂರಕ್ಕೆ.  ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಡೆದಾಗ ನಾನು ದಿಢೀರ್ ಎಂದು ಮದುವೆ ಎಂಬ ಹಳ್ಳಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದೆ. ರೂಪಾ ನನ್ನನ್ನ ವರಸಿ ಬಂದಳು. ಅವಳದು ಮುಗ್ಧ ಪ್ರೀತಿ. ಹಲವು ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳಿದ್ದರು ಮತ್ತೆ ನನ್ನೆಡೆಗೆ ಅಪ್ಯಾಯತೆಯಿಂದ ಓಡಿ ಬರುವ ಜೀವ ಅದು. ಅವಳಿಗೆ ನಾನೆ ಪ್ರಪಂಚ. ಆದರೆ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಭವಿಷ್ಯದ ಸುಂದರ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಥಳ ಲಭ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ನಿತ್ಯ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಅವಶ್ಯ. ಅದು ನಾವು ಮಾಡುವ ವೃತ್ತಿಗು ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ. ಏಕತಾನತೆಯಿಂದ ಹೊರ ಬರುವ ಅಗತ್ಯ ಮನಗಂಡು ಈ ಟೀವಿಗೆ ಗುಡ್ ಬಾಯ್ ಹೇಳಬೇಕಾಯಿತು. ಸದಾ compromise ಎಂದರೆ ಬದುಕು ಹಿಂಸೆ ಎನಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನತ್ತ ಮುಖ ಮಾಡದೆ ನನಗೆ ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಳಕ್ಕೆ ಇಳಿದ ಹಳೆಯ ಬೇರುಗಳು ಮೂಲ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಎಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಅದಕ್ಕೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಓಡಿ ಬಂದೆ. ಇಬ್ಬರು ಮತ್ತೆ ಬದುಕನ್ನುರಿನಿವಲ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ, ಅದಕ್ಕೊಂದಷ್ಟು ಎನರ್ಜಿ ರೀಫಿಲ್ ಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ. ಮತ್ತೆ ಹೊಸ ಕನಸುಗಳು ಗರಿ ಗೆದರುತ್ತಿವೆ.

ಆದರೆ ಹೈದ್ರಾಬಾದ್ ತೊರೆದು ಬಂದ ನಂತರ ಕೆಲವು ಮುಖಗಳು ಇನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಲೆ ಇವೆ. ಅದು ನಾವಿಬ್ಬರು ದಾಂಪತ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ನಂತರ ಸೇರಿದ ಮನೆಯ ಓನರ್ ಶರ್ಮಾ ಅಂಕಲ್ ಮತ್ತು ಆಂಟಿ. ಮೂರು ಮಕ್ಕಳು ವಿದೇಶದಲ್ಲಿದ್ದದ್ದರಿಂದ ಅಂಕಲ್ ಗೆ ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಒಲವಿತ್ತು. ತುಂಬಾ ಪಾಪದ ಜೀವಗಳು ಅವರು ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಮುಪ್ಪಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಜೊತೆ ಇಲ್ಲ ವಾದರೆ ಆ ಹಿಂಸೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾರದಂತಹದ್ದು. ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿನ ಪೂರ್ಣ ವರ್ಷ ಒಂದೇ ಒಂದು ಸಾರಿಯು ಯಾವದಕ್ಕು ತೊಂದರೆ ಮಾಡದ ಹಿರಿಯ ಜೀವಗಳಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು ಕಡಿಮೆಯೆ. ಅವರ ಮನೆಯನ್ನು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಖಾಲಿ ಮಾಡಬೇಕಾಯಿತು. ಸಂಬಂಧಿಗಳ ಮದುವೆಗೆಂದು ಅಂಕಲ್ ಮನೆ ಖಾಲಿ ಮಾಡಲು ಮನವಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಮನಸಿರದಿದ್ದರು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಮನೆಗೆ ಹೋದೆವು. ಆದರೆ ನಾವು ಹೈದ್ರಾಬಾದ್ ಬಿಟ್ಟು ಬರುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಂಕಲ್ ಮತ್ತು ಆಂಟಿ ಬಹು ಖುಷಿಯಿಂದ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡಲು ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹಾರಿದ್ದರು. ಹೀಗಾಗಿ ಅವರ ಭೇಟಿ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಇವರ ಜೊತೆಗೆ ಆ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರವಿದ್ದ XEROX ಅಂಗಡಿ ಅಂಕಲ್ ಕೂಡಾ ನೆನಪಿನ ಪುಟದಲ್ಲಿ ಹಾಗೆ ಉಳಿದು ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ಅದೇ ರೀತಿ ಅಂಕಲ್ ಮನೆ ಮುಂದಿನ ದುರ್ಗಾ ದೇವಸ್ಥಾನ, ವಿರಳವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ರಾಯರ ಮಠ, ಪ್ರೀತಿಯ ಪ್ರಸಾದ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ರಾಮ ದೇವರ ದೇವಸ್ಥಾನ, ಮನದ ಬೇಸರ ದೂರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಾಂಘಿ ಟೆಂಪಲ್, ಎಲ್ ಬಿ ನಗರದಲ್ಲಿನ ಮೋರ್ ಶಾಪಿಂಗ್ ಮಾಲ್, ಮನೆಯ ಹತ್ತರದ ರಿಲಾಯನ್ಸ ಮತ್ತು ಫ್ರೆಶ್ ಎಟ್ ಹೀಗೆ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಜೊತೆ ಸ್ಥಳಗಳು ಮನಸಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿದ್ದವು. ಅಂತಯೇ ತುಂಬಾ ಲೆಕ್ಕಚಾರದ ಮನುಷ್ಯ ದಿನಸಿ ಅಂಗಡಿ ವಿರೇಶ ಕೂಡಾ ಸುಮಾರು 4-5 ವರ್ಷ ಉದ್ರಿ ಲೆಕ್ಕದ ಮೇಲೆ ದಿನ ಬಳಕೆ ವಸ್ತು ನೀಡಿ ಸಹಕರಿಸಿದ್ದಾ. ಹಾಗೆಯೇ ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೆನೆಯ ಬೇಕಾದದ್ದು ಖಾಲಿ ಆದ ತಕ್ಷಣ ಸಿಲೆಂಡರ್ ಒದಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ HP GAS ನ ಶ್ರೀನಿವಾಸನನ್ನು. ಯಾವುದೇ ಅಪೇಕ್ಷೆ ಇಲ್ಲದೆ ಹೇಗೋ ಸಿಲೆಂಡರ್  adjust ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ. ಬರುವಾಗ ನಾನು ಪ್ರೀತಿಯ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳಿದಾಗ ಶ್ರೀನಿವಾಸ “ಮಾಕು ಮಂಚಿ ಕಸ್ಟಮರ್ ಮಿಸ್ ಆಯಿಂದಿ ಸರ್” ಎಂದಾಗ ನನಗೆ ಮಾತೇ ಹೊರಡಲಿಲ್ಲ. ಈಗಲೂ ಕಣ್ಣಾಲಿಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬುತ್ತಿದೆ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಕೇವಲ ವ್ಯವಹಾರಿಕ ಸಂಬಂಧ ಒಂದರಿಂದಲೇ ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡು ಹೃದಯಕ್ಕೆ ತೀರಾ ಸನಿಹರಾದ ಇವರಿಗೆ ಹೇಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸಬಹುದಿತ್ತೊ ನಾ ಕಾಣೆ. ಆದರೆ ಇವರೆಲ್ಲ ಹೃದಯದ ಆಳಕ್ಕೆ ಇಳಿದು ಪ್ರೀತಿಯ ಮನೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ವೃತ್ತಿಯ ಭಾಗವಾಗಿದ್ದರು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಬದುಕಿನ ಸುಖ ದುಃಖ ಹಂಚಿಕೊಂಡ ಗೆಳೆಯರು ಒಂದು ಕಡೆ. ದಿನದ ಬದುಕಿನ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳ ಮೂಲಕ ಹತ್ತಿರವಾದ ಬಳಗ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ. ಇವರೆಲ್ಲರಿಗು ಈ ಮೂಲಕ ಪ್ರೀತಿಯ ಧನ್ಯವಾದಗಳು…..

ಅಲ್ಲಿನ ನೆನಪುಗಳ ಛಾಯೆಯಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ ಚಿತ್ರಗಳು ಹಲವು. ಅವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮುಂದೆ ಬರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ಹಂಚಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ವಿಷದವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಯಾರ ಬಗ್ಗೆಯು ಬರೆಯಲು ಆಗಿಲ್ಲ. ಅವರೆಲ್ಲರ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪಡೆದ ಪಾಲನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೇ ಬೇಕು.

 

ಟ್ಯಾಗ್ ಗಳು:

ದೇವರಾಣೆ…!!! ಸಂವಿಧಾನ ಎಲ್ಲಿ ಹೋಯ್ತೋ ನಾ ಕಾಣೆ…!!!

ಇದು ವಿಪರ್ಯಾಸವೋ, ವಿಚಿತ್ರವೋ ಎಂಬ ದ್ವಂದ್ವ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದೆ. ಈ ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ ಸಂವಿದಾನವೇ ದೊಡ್ಡ ದೇವರು ಎಂದು ಓದುತ್ತಾ ಬಂದ ನನಗೆ ಈಗಿನ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಆಣೆ, ಪ್ರಮಾಣದ ಡೊಂಬರಾಟಗಳು ನನ್ನ ತಿಳುವಳಿಕೆಯ ಬುಡವನ್ನೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸುತ್ತೀವೆ.Please help me..!

ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ದಿನಕ್ಕೊಂದು, ಯಾಕೆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೊಂದು ಬಣ್ಣ ಬದಲಿಸುವ ಗೊಸುಂಬೆಗಳು ಎಂಬುದು ಬಹು ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಮಾತು. ಆದರೆ ಅಧಿಕಾರದ ತುಟ್ಟ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವವರು, ಅಲ್ಲಿಂದ ಎದ್ದು ಬಂದವರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸಾಚಾತನದ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಈ ದೇಶದ ಸಂವಿದಾನಕ್ಕೆ ಕಿಂಚಿತ್ತು ಬೆಲೆ ಕೊಡದೆ, ದೇವರು, ಆಣೆ, ಪ್ರಮಾಣ ಎಂದೆಲ್ಲ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಈ ರಾಜ್ಯದ ದುರ್ದೈವ ಎಂದು ಭಾವಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.  ಇದು ಕೇವಲ ಆಸ್ತಿಕ, ನಾಸ್ತಿಕದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಅಲ್ಲ. ದೈವಿಕ ಭಾವನೆಗಳು ವೈಯಕ್ತಿಕವಾದವು. ಅವುಗಳು ಒಂದು ರಾಜ್ಯವನ್ನಾಳುವ ನಾಯಕನ ಸತ್ಯವಂತಿಕೆಯ ಸಾಬೀತಿಗೆ ಗುರಾಣಿಗಳಾಗುವದಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಯಾರು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರೋ, ಅಪ್ರಮಾಣಿಕರೋ ಆ ಭಗವಂತನೆ ಬಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ರಾಜ್ಯದ ಮಾಜಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ, ಹಾಲಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯ ಮೇಲೆ ಆಪಾದನೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಸಂವಿಧಾನಿಕ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಿಸ ಬೇಕಾದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಎಲ್ಲಾ ಬಿಟ್ಟು ಮಂಜುನಾಥ ಸ್ವಾಮಿಯ ಮೇಲೆ ಆಣೆ ಮಾಡಲು ಪಂಥಾಹ್ವಾನ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ನಿಗದಿತ ದಿನಕ್ಕೂ ಮೊದಲೆ ಅಲ್ಲಿರುವೆ ಎಂದು ತಿರುಮಂತ್ರ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಭಪ್ಪರೆ ನಾಯಕರೆ!

ಪ್ರಿಯ ಮಾಜಿ ಮತ್ತು ಹಾಲಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳೆ ನಮ್ಮದು ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ರಾಷ್ಟ್ರ. ನೀವು ಹೇಗೆ ಶಾಸಕಾಂಗದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳೋ, ಹಾಗೆ ಇಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯಾಂಗ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಇದೆ. ಇದು ಇಲ್ಲಿನ ಸಂವಿಧಾನದ ಚೌಕಟ್ಟಿಗೆ ಒಳಪಟ್ಟಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರ ಅವತಾರದ ಅಂಕಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕಾನೂನಿನ ಪರಿ(ದೆ)ಧಿಯೊಳಗೆ ಸಿದ್ಧ ಮಾಡಿ ತೋರಿಸ ಬೇಕು. ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ದೇವರ ಮೇಲೆ ಆಣೆ ಮಾಡಲು ತೊಡೆ ತಟ್ಟಿ ನಿಂತಿರುವ ನೀವೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಸಂವಿಧಾನಕ್ಕೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಅಪ್ಪಟ ಅವಮಾನವಲ್ಲವೇ! ಹಾಗಾದರೆ ನಮ್ಮ ನ್ಯಾಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಬೆಲೆಯಾದರು ಏನು? ರಾಜ್ಯದ ಜನಕ್ಕೆ ನೀವು ಹೇಳಿ ಕೊಡುವ ನೈತಿಕತೆ ಇದೇನಾ? ಯಾವುದೆ ತಪ್ಪು-ಒಪ್ಪುಗಳಿಗೆ ಆಣೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ  ಇತ್ಯರ್ಥವೇ?

ಇದು ಯಾವ ನ್ಯಾಯ ಸ್ವಾಮಿ!

ಇದು ಯಾವ ನ್ಯಾಯ ಸ್ವಾಮಿ!

 ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಮಂಜುನಾಥ ಸ್ವಾಮಿಯೇ ಉತ್ತರ ಹೇಳಬೇಕು.

ಆದರೆ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಅನಾಚಾರ ನಮ್ಮ ಮೇಲ್ಪಂಕ್ತಿಯ ನಾಯಕರಿಂದಲೇ ನಡೆದದ್ದು ಈ ರಾಜ್ಯದ ದುರಂತ ಎನ್ನಬೇಕು.  ನಿಜಕ್ಕೂ ಇದು ನ್ಯಾಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಮಾಡಿದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಅವಮಾನ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೆ ಮುಗಿಯದೆ ನಮ್ಮ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಈ ಆಣೆಯ ಆಹ್ವಾನಕ್ಕೆ ಬಳಸಿಕೊಂಡದ್ದು ರಾಜ್ಯದ ಖಜಾನೆಯನ್ನ. ಈ ಜಾಹೀರಾತು ಪ್ರಕಟವಾಗಿದ್ದು ಕರ್ನಾಟಕ ವಾರ್ತಾ ಇಲಾಖೆಯ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ. ಇದರ ಔಚಿತ್ಯವಾದರು ಏನಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ನಮ್ಮ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳೆ ಹೇಳಬೇಕು.

ಯಾಕೆಂದರೆ ಆಣೆ, ಪ್ರಮಾಣದ ಮೂಲಕ ಸತ್ಯವಂತ ಎಂದು ಸಾಬೀತು ಮಾಡಲು ಇದು ಮಕ್ಕಳಾಟವಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕಾಗೆ ನೀವು ವೆಚ್ಚ ಮಾಡಿದ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳು ಇಲ್ಲಿನ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಪ್ರಜೆಯ ಜೇಬಿಂದ ಬಸಿದುಕೊಂಡದ್ದು. ಅಷ್ಟು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ತೋರಿಸದ ನೀವೂ ದೇವರ ಮೇಲೆ ಯಾವ ನೈತಿಕತೆಯಿಂದ ಆಣೆ ಮಾಡುತ್ತೀರಿ. ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಆಣೆಯಿಂದ ಈ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಆಗುವ ಲಾಭವಾದರು ಏನು. ಇಷ್ಟಕ್ಕು ನೀವು ಮಾಡಿದ ಪ್ರಮಾಣದ ಸತ್ಯಾಸತ್ಯತೆಯನ್ನು ಆ ದೇವರು ನೋಡಬಹುದು, ಅರಿಯಬಹುದು. ಆದರೆ ಈ ರಾಜ್ಯದ ಪ್ರಜೆಗಳಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಸತ್ಯವಂತೆಕೆಯ ದರ್ಶನವಾಗುವುದಾದರು ಹೇಗೆ. ಇವು ಮೂಲಭೂತ ಸಂಶಯಗಳು. ಖಂಡಿತಾ ಇವುಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಕ್ಕಲಾರದು.

ಆದರೆ ಪದೇ, ಪದೇ ನಮ್ಮ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಯಾಕೆ ಈ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುತ್ತಾರೋ ಎಂಬುದು ಚಿಂತೆಗೀಡು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಈ ಎಲ್ಲ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ನಂತರ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುವ ಕಟ್ಟ ಕಡೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹೀಗೂ.. ಉಂಟೇ…!!!

 

ಟ್ಯಾಗ್ ಗಳು:

 
%d bloggers like this: